Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Το μεγάλο γιατί;


Στον πολιτικό αγώνα δεν αρκεί να εντοπίζουμε το πρόβλημα και να κάνουμε διαπιστώσεις, όπως έγινε προσφάτως με την προδοτική στάση του Σύριζα έναντι των ξένων δανειστών. 
Αυτές τις μέρες γράφτηκαν πολλά άρθρα για το τί δεσμεύσεις ανέλαβε η κυβέρνηση Σύριζα. Κανείς όμως δεν έκανε τον κόπο να γράψει το γιατί συνέβη αυτό. Γιατί ένα αριστερό κόμμα που μόλις κέρδισε τις εκλογές, κάνει τέτοια στροφή και εκχωρεί τα πάντα στους δανειστές αποποιούμενο όλο το προεκλογικό του πρόγραμμα;
Οι διαπιστώσεις και οι χαρακτηρισμοί του τύπου «όλοι είναι προδότες», δεν βοηθούν στην κατανόηση της δυναμικής των πολιτικών γεγονότων.
Ο Σύριζα αφομοιώθηκε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα στο μνημονιακό πολιτικό πλαίσιο. Γιατί; Για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις ο Σύριζα είχε αφομοιωθεί στο μνημονιακό πλαίσιο πολύ πριν πάρει την εξουσία, απλώς διατηρούσε αντιμνημονιακή ρητορική. 
Κατ’ αρχήν ο Σύριζα ποτέ δεν είχε δικό του αξιακό κώδικα. Με τον όρο αξιακό κώδικα εννοούμε όλες τις αρχές και αξίες που κάνουν έναν οργανισμό ξεχωριστό, συσπειρώνουν και εμψυχώνουν τα μέλη του. Ο Σύριζα ποτέ δεν έθεσε ως ύψιστη προτεραιότητα ένα συγκεκριμένο ιδανικό. Ποτέ του δεν είχε ένα δόγμα ώστε να παραμένει αναλλοίωτη η πολιτική του στάση. Η γενικόλογη αριστερίζουσα φρασεολογία ήταν κενή περιεχομένου.
Ο Σύριζα εδώ και πολλά χρόνια καλλιεργούσε μία παθητική ψυχολογία, και απεχθανόταν την συγκρουσιακή διάθεση των μαζών. Όταν τα μέλη ενός οργανισμού εθίζονται στην παθητικότητα, όσο και αν μιλάνε για ρήξη με το κατεστημένο, όταν φθάσει η ώρα της μάχης θα υποχωρήσουν αμαχητί.
Ο Σύριζα ουδέποτε στήριξε δράσεις για πολιτική απεργία διαρκείας, για μαζική παραίτηση βουλευτών, για συντακτική εθνοσυνέλευση, για λειτουργική κατάληψη δημοσίων υπηρεσιών, για πολιτική ανυπακοή. Η νεολαία του κατέβαινε στις διαδηλώσεις των αγανακτισμένων αλλά χωρίς να ξεφεύγει από τα όρια που έθετε η ηγεσία του. 
Ο Σύριζα αν και δημοκρατικό κόμμα, όπως ισχυρίζεται, ουδέποτε δίδαξε στην πράξη την Εκκλησία του Δήμου, ουδέποτε ανέδειξε αυτό τον θεσμό, ώστε ο Λαός να εκπαιδευτεί στην νομοθετική αυτονομία. Αν ο Λαός είχε μάθει να εκδίδει τους δικούς του νόμους, σε πλήρη αντίθεση με το κοινοβούλιο (κάτι που γινόταν συνεχώς επί Γαλλικής Επαναστάσεως), θα εδημιουργείτο αυτό που αποκαλούσαν οι Μπολσεβίκοι, δυαδική εξουσία. Ουδέποτε επεδίωξε να φθάσει σε αυτό το στάδιο. Αντιθέτως έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να αναχαιτίσει την επαναστατική ορμή του κόσμου.
Παρά την ιδεολογική παράδοση του Αντόνιο Γκράμσι, ο Σύριζα ούτε είχε ούτε προσπάθησε να αποκτήσει πολιτισμική ηγεμονία. Ούτε προσπάθησε να ηγεμονεύσει στον χώρο της οικονομικής θεωρίας. Το να λέει κάποιος ότι θα επαναφέρει τον βασικό μισθό στα 750 ευρώ, δεν αποτελεί οικονομική θεωρία. Είναι προεκλογική υπόσχεση.
Ο Σύριζα δεν είχε ποτέ του επαναστατική-ανατρεπτική θεωρία. Υιοθέτησε την λογική του ώριμου φρούτου. «Κάποια στιγμή το Πασοκ και η ΝΔ θα φθαρούν από τα μνημονιακά μέτρα, και άρα θα έρθει η σειρά μας», ήταν η σκέψη των στελεχών της Κουμουνδούρου.
Ο Σύριζα εδώ και πολλά χρόνια είχε ταυτιστεί με την Ε.Ε. και το ευρώ, είτε γιατί έπαιρνε κονδύλια από την ΕΕ μέσω δικών του μκο, είτε διότι ένας σημαντικός αριθμός διανοουμένων που τον στηρίζουν είχε αναρρηχηθεί κοινωνικώς λόγω του ιδεολογήματος της ΕΕ.
Ουδέποτε ο Σύριζα εξέφρασε μία σοβαρή εναλλακτική στρατηγική. Ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να οργανώσει παράλληλες δομές στην κοινωνία. Ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να καλλιεργήσει συμμαχίες εκτός ΕΕ. Και όποτε το έκανε, ήταν ευκαιριακές για λόγους εντυπωσιασμού και δημοσίων σχέσεων, όπως έγινε προσφάτως με την Ρωσσία. Να υπογραμμίσουμε ότι μετά το πρώτο ταξείδι του Κοτζιά στην Ρωσσία, ουδέν νεώτερον. Ούτε μία κίνηση εκφοβισμού των αντιπάλων μας στην ΕΕ, όπως θα ήταν μία υπογραφή συνεργασίας της Ελλάδος με την Ευρασιατική Ένωση.
Ο Σύριζα εξ αρχής ακολούθησε το αφήγημα των κυρίαρχων μμε. Λείανε τις γραμμές του για να μην τρομάξουν οι νοικοκυραίοι. Έτσι του έλεγαν οι επικοινωνιολόγοι του, έτσι απευθυνόταν στον κόσμο ο Τσίπρας. Άκουσα στέλεχος του Σύριζα να λέει ότι δεν πρέπει να λέμε ότι θα πάρουμε τον έλεγχο της Τραπέζης της Ελλάδος για να μην τρομάξουμε τον κόσμο...Αντί να κηρύξει ανένδοτο αγώνα στις κατοχικές κυβερνήσεις Πασοκ-ΝΔ, αυτοπροσδιορίσθηκε ως νομοταγής αντιπολίτευση.
Όποιος ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να δηλώνει ανοικτά τις θέσεις του για να μην τρομάξει τον κόσμο, και δήθεν όταν πάρει την εξουσία θα κάνει πράξη αυτά που δεν έλεγε ανοικτά, στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων κάνει αυτά που λέει και όχι αυτά που αποκρύβει από τον κόσμο.

Τα στελέχη του Σύριζα απέκτησαν μία φοβική σχέση με τον κόσμο εκτός της Αριστεράς. Προσπάθησαν να τον πείσουν ότι ως κόμμα δεν είναι ακραίο, δεν είναι επικίνδυνο. Όποτε έχει δοκιμαστεί αυτή η συνταγή, καταλήγει στο να αφομοιώνεται το κόμμα στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.   
Απόδειξη της ιδεολογικής εκπτώσεως και της κομματικής διαλύσεως του Σύριζα είναι ότι άρχισε να εντάσσει στο κόμμα εκατοντάδες στελέχη του Πασοκ που είχαν στηρίξει τα μνημόνια.
Ο Σύριζα ουδέποτε ασχολήθηκε εις βάθος με οντολογικά, φιλοσοφικά, επιστημολογικά, θεολογικά, και γεωστρατηγικά ζητήματα. Κάποιες ημερίδες με διανοουμένους όπως ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, δεν μπορούν να καλύψουν το τεράστιο ιδεολογικό έλλειμμα που είχε ο Σύριζα.
Συναθροιζόμενοι όλοι αυτοί οι παράγοντες δημιούργησαν στην ηγεσία του την ψευδαίσθηση ότι με την πειθώ και μόνον(!) θα αλλάξει την πολιτική της ΕΕ. Αγνόησε βασικούς όρους της Realpolitik η οποία στηρίζεται στην ισχύ και στο συμφέρον. Αντ’ αυτού στηρίχθηκε στην δήθεν καλή προαίρεση των δήθεν συμμάχων μας στην Ευρώπη.
Τα υψηλόβαθμα στελέχη του Σύριζα πλήρως αφομοιωμένα στην κοσμοπολίτικη ΕΕ, θεωρούν τον εαυτό τους πρώτα ευρωπαίο και μετά Έλληνα. Αυτή η στάση φαίνεται συνέχεια από τα κείμενα που στέλνει ο Βαρουφάκης. Απευθύνεται στην ΕΕ σαν να είναι φίλοι μας, και όχι κατακτητές.
Το ψυχογράφημα του Σύριζα εδώ και πολύ καιρό έδειχνε ένα κόμμα φοβικό, αδύναμο, παθητικό στις εξελίξεις, κρατικοδίαιτο, συστημικό. Μέχρι και το 2012 διέθετε κάποιες συνιστώσες που μπορούσαν να εκφράσουν μία εναλλακτική πρόταση. Μετά τις εκλογές του 2012, έπαψαν να εκφράζωνται εναλλακτικές προτάσεις. Ο προαναγγελθείς θάνατος του Σύριζα είχε σημάνει από το 2012, πριν πάρει την εξουσία.
Όταν προεκλογικώς ο αρχηγός του κόμματος δηλώνει ότι δεν πρόκειται να πάει σε ρήξη, το σύνθημα «ούτε ρήξη ούτε υποταγή» έμοιαζε με το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου, «δεν διεκδικούμε τίποτε και δεν παραχωρούμε τίποτε». Το αποτέλεσμα του δευτέρου συνθήματος το ξέρουμε. Παραχωρήσεις, παραχωρήσεις, παραχωρήσεις. Τώρα μάθαμε και το αποτέλεσμα του πρώτου συνθήματος. Υποταγή, υποταγή, υποταγή.
Είναι αδιανόητο για έναν σοβαρό πολιτικό να αφαιρεί από την φαρέτρα του το όπλο της ρήξεως. Χωρίς σύγκρουση και ρήξη, δεν κερδίζεις τίποτε στην πολιτική.
Η τελευταία είδηση από το ΔΝΤ επιβεβαιώνει αυτό που είχαν γράψει αρκετοί αριστεροί διανοούμενοι για τον Γιώργο Παπανδρέου το 2010. Του ασκούσαν κριτική διότι με το σύνθημα «μνημόνιο ή χρεωκοπία» εγκλωβίστηκε σε ένα ψευτοδίλημμα. Τελικώς το μνημόνιο έφερε την χρεωκοπία.
Τα ίδια θα γίνουν με τον Αλέξη Τσίπρα. Πριν λίγο η Λαγκάρντ δήλωσε ότι αν δεν πληρωθούν εγκαίρως οι δόσεις των δανείων προς το ΔΝΤ, αυτό συνιστά πιστωτικό γεγονός. Η στάση του Τσίπρα (όχι ρήξη με τους «εταίρους»), έφερε την υποταγή.
Όλη η δομή του Σύριζα είναι τέτοια που δεν επιτρέπει την σύγκρουση με κανέναν εχθρό. Όμως επιτρέπει την σύγκρουση με τον Λαό. Και σύντομα θα το δούμε. Σύντομα οι αριστεροί υπουργοί του Σύριζα θα κτυπούν αλύπητα τον Λαό προκειμένου να εφαρμόσουν αυτά που συμφώνησαν με τους ξένους πιστωτές.
Χωρίς όραμα, χωρίς αξιακό κώδικα, χωρίς στρατηγική, χωρίς εναλλακτική πρόταση, χωρίς πολιτισμική ηγεμονία, χωρίς δόγμα, χωρίς συγκρουσιακή διάθεση, χωρίς παράλληλες δομές δυαδικής εξουσίας, χωρίς οντολογικές προϋποθέσεις, χωρίς realpolitik, χωρίς μαζική οργάνωση με ανατρεπτικές διαθέσεις, χωρίς συμμάχους εκτός ΕΕ, χωρίς στιβαρή ηγεσία, το καταστρεπτικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ήταν προδιαγεγραμμένο.  

0 comments:

Δημοσίευση σχολίου